Kliknij „Prezentuj”, a aiMindMap przejdzie po mapie po kolei, węzeł po węźle, z kamerą poruszającą się samą i Twoimi notatkami na ekranie. Po wyjściu klawiszem Esc wracasz dokładnie tam, gdzie edytowałeś.
Miałeś gotową mapę, a mimo to musiałeś ją przerzucać do slajdów, żeby o niej opowiedzieć. Tutaj mapa jest już prezentacją.
W edytorze aiMindMap przycisk „Prezentuj” (lub Ctrl/Cmd+Shift+P) zamienia płótno w przewodnik krok po kroku. Aplikacja przechodzi na pełny ekran, wylicza kroki, przechodząc po drzewie w porządku preorder — od idei centralnej w dół, gałąź po gałęzi, w tej samej kolejności, w jakiej byś to czytał — i prowadzi Cię do pierwszego kroku.
W każdym kroku kamera płynnym przejściem trwającym 600 ms ujmuje bieżący węzeł razem z jego bezpośrednimi dziećmi, a reszta mapy zostaje wyszarzona: nadal widać kontekst wokół, ale uwaga jest tam, gdzie mówisz. Jeśli węzeł ma długą notatkę, pojawia się ona w dolnym pasku na ciemnym gradiencie, czytelna i z przewijaniem, jeśli jest obszerna: to Twoje notatki do scenariusza, widoczne bez otwierania czegokolwiek.
Przechodzisz dalej strzałką w prawo, spacją lub klawiszem PgDn; cofasz się strzałką w lewo lub PgUp; Home i End przeskakują do pierwszego i ostatniego kroku. Na telefonie lub tablecie poziome przesunięcie palcem zmienia krok, a dotknięcie prawej lub lewej połowy ekranu przechodzi dalej lub cofa. U góry jest pasek postępu, a u dołu po prawej licznik „bieżący krok / łącznie”, a oba elementy ukrywają się same po dwóch sekundach bez ruchu myszy, żeby nie przeszkadzały.
Zwinięte gałęzie są respektowane: zwinięta gałąź liczy się jako jeden krok, więc zwijając to, co nie jest dziś potrzebne, z góry ustalasz scenariusz wystąpienia, niczego nie usuwając. A po naciśnięciu Esc lub przycisku zamknięcia aiMindMap przywraca kamerę do dokładnego ujęcia, jakie miałeś przed prezentowaniem, i zostawia Cię z powrotem w edytorze, z tym samym zaznaczeniem: możesz zaprezentować, poprawić węzeł i znów zaprezentować, nie tracąc miejsca.
Zero pracy przy składaniu
nie eksportujesz, nie wklejasz do slajdów i nie utrzymujesz dwóch dokumentów. Mapa, którą przed chwilą edytowałeś, jest tą, która jest wyświetlana, a każda zmiana na ostatnią chwilę jest już w środku.
Publiczność nigdy się nie gubi
dzięki ujęciu węzła z jego dziećmi i wyszarzeniu reszty w każdej chwili widać, skąd pochodzi to, o czym mówisz, i co z tego wynika. To zaleta, której nie ma stos slajdów: struktura cały czas jest na widoku.
Twoje notatki są scenariuszem
długa notatka każdego węzła wyświetla się w dolnym pasku tylko wtedy, gdy istnieje. Przygotowujesz wystąpienie, pisząc notatki w węzłach, a nie w osobnym dokumencie.
Scenariusz ustalasz zwijaniem gałęzi
zwinięta gałąź to jeden krok. Zwijasz szczegół, który dziś nie jest potrzebny, i trasa się skraca; rozwijasz go i znów jest. Bez wersji „na spotkanie” i „pełnej”.
Działa tak samo z pilotem, klawiaturą i palcem
strzałki, spacja, PgDn/PgUp, Home i End na laptopie oraz przesunięcie lub dotknięcie połówek ekranu na telefonie i tablecie. Możesz prezentować z telefonu, niczego nie instalując.
Wyjście nie rozstawia Ci mapy
Esc przywraca dokładne ujęcie, z którego weszło się do prezentacji, z płynnym przejściem. Prezentowanie to warstwa nad edytorem, a nie tryb, który zostawia Cię zagubionego na płótnie.
Automatyczny pełny ekran
przy wejściu aplikacja prosi o pełny ekran i ukrywa własny interfejs, a przy wyjściu go przywraca. Na projekcji widać tylko mapę.

Załóż darmowe konto w aiMindMap, wpisz swój temat lub prześlij PDF i jeszcze tego samego dnia zaprezentuj powstałą mapę w trybie prezentacji.